Posted by on 11th May 2017

Vanmiddag kreeg ik zomaar een appje van een vriendin. Ze wist het even niet meer en zocht advies: Haar dochter was ontzettend moe maar wilde niet slapen. En na heel kort heen en weer appen was mij duidelijk dat er wel snel iets moest gebeuren, kindje was overprikkeld en ook voor de mama in kwestie zat het hoog. Maar wat doe je dan? Wat kon ik doen?

Ze had haar kindje al gevraagd of ze op haar rug wilde in de drager. Maar dat vond mevrouw geen goed idee. Mama had die optie dan ook afgeschreven.

Nu is mijn ervaring dat je bijna altijd letterlijk naar je kind moet luisteren, maar heel soms ook eventjes ‘de verstandige ouder’ moet zijn en de signalen even anders moet interpreteren. Dit heb ik namelijk ook wel eens gedaan met mijn dochter. Ze was dan zo druk in haar hoofd dat ze alles wilde, maar eigenlijk heel erg veel behoefte had aan rust, aan slaap.

Als de dag van vandaag herinner ik me het moment dat ik een poging deed van een uur of twee om haar in slaap te krijgen. Ik had alles geprobeerd wat ik me kon bedenken, zelfs een uur samen in bed gelegen (en zij maar spelen) en ik wist het niet meer. Alles wat normaal zo simpel werkt, werkte nu helemaal niet.

En het was op het punt dat ik als een hulpeloos hoopje moeder in elkaar wilde storten, dat ik besloot dat ik nog één poging ging wagen. Ik pakte een doekje en gooide haar op mijn rug met als bedoeling om buiten maar een stukje te gaan lopen tot ze in slaap zou vallen. Maar het was allemaal niet meer nodig. Ik was nog maar halverwege het knopen van een goede Double Hammock (en ik knoop helemaal niet langzaam) of ze was al weg.

Mijn initiële wanhoop maakte plaats voor vertedering. Ze had me gewoon even nodig. Die rust, die geborgenheid, die warmte. De kleine snurkjes in mijn oor toverden een glimlach op mijn gezicht en ik kon de hele wereld weer aan. Alle zorgen gleden van me af en met mijn kleine meisje op mijn kwam de ontspanning bij mij ook terug.

Dus, ik stelde de mama in kwestie ook voor om het maar te proberen. De reddingsboei voor haarzelf uit te gooien op deze manier. Het duurde toen ook maar een paar minuten of ik kreeg de geruststellende woorden: “Dank, ze slaapt!”. En ik kon niets anders dan glimlachen.

Zelfs zonder mama of kind gezien te hebben kon ik de behoefte die ik zelf heel goed ken én herken van mijn eigen kind zien bij een ander. Die behoefte om even een rots te zijn. Om even daar te staan waar een kind ons nodig heeft. En dan ben ik blij dat er tegenwoordig van die mooie online communicatie is zodat ik zelfs op afstand iemand kan helpen. Met een paar simpele woorden…

Posted in: Basis

Comments

Be the first to comment.

Leave a Reply


You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*