Posted by on 10th October 2017

Er zijn van die dagen dat je hoofdschuddend naar je scherm kijkt. Vandaag is zo’n dag.

De oude hoofdredacteur van het blad LINDA, Els Rozenbroek, heeft een boek geschreven over het opvoeden van kinderen. En in een interview dat ze aan LINDA gaf staat het volgende:

“1. Neem opvoedingsdeskundigen met een korreltje zout.
“Al miljoenen jaren zijn er kinderen op aarde en er zijn altijd mensen geweest die denken dat zij het ei van Columbus hebben gevonden. Nu is bijvoorbeeld een grote groep moeders ervan overtuigd dat we een kind in een draagdoek op ons lijf moeten dragen. Krankzinnig: dat betekent dat je geen eigen leven meer hebt en alles opoffert voor het kind. Komt allemaal door de anticonceptiepil. Sinds die er is, kiezen we bewust voor één of meerdere kinderen en moet alles helemaal perfect worden aangepakt. We gaan te rade bij opvoedingsdeskundigen en o wee als de school geen aandacht heeft voor het tere zieltje van je hartenlap. Je kweekt daar uiteindelijk alleen maar narcisten mee.””

Allereerst ben ik geen opvoeddeskundige maar draagconsulent, dus erg aangesproken voel ik me niet, maar hier heb ik toch wel een mening over… En nu kan ik een enorm epistel schrijven over alles wat ik vind van deze kleine alinea. Ik kan het inhoudelijk compleet onderuit zagen vanuit mijn kennis, maar ik ga het kort houden omdat de basis van deze opmerking zo scheef is, dat ik daarmee al genoeg zeg…

Naast het feit dat de mens (homo sapiens) nog maar zo’n 300.000 jaar bestaat, zijn ‘onze’ kinderen ook eigenlijk die gehele periode gedragen. We dragen onze mensenkinderen omdat wij tot de zoogdierenfamilie van de dragers behoren. Onze kinderen zijn geen verstoppers, die muisstil in een donker holletje liggen, wachtend op mama, of vluchters die binnen een uur of twee na de geboorte mee kunnen met de kudde.

Onze kinderen behoren tot de dragers, die naar behoefte slapen en drinken bij mama. Echt? Ja echt!

Maar waarom is Els er dan zo van overtuigd dat ‘wij’ krankzinnig zijn? Stom genoeg snap ik het ook nog wel een beetje. Het is namelijk de ‘schuld’ van de komst van de kinderwagen, niet van de anticonceptiepil zoals Els aangeeft.

Van die 300.000 jaar dat wij ‘mensenkinderen’ op aarde zetten, zijn ze er 299.900 gedragen. Biologisch is die behoefte van een kind dus onveranderd, want dat verandert niet zo snel. Maar honderd jaar geleden kwam de kinderwagen op de markt voor het grote publiek. En omdat de kinderwagen er in de jaren daarvoor alleen was geweest voor de rijke elite, wilde natuurlijk ‘iedereen’ zo’n ding. Het was een statussymbool. Dragen was alleen nog een ‘noodmiddel’.

Uit deze tijd komt ook het Nederlandse kinderliedje ‘Rije rije rije in een wagentje…’ met de belangrijke toevoeging die ons herinnert aan wat we eigenlijk al die eeuwen deden ‘…en als je dan niet rije wil dan draag ik je!’. Want, biologisch gezien niet zo gek natuurlijk, vindt een kind het juist heerlijk om zo dicht bij mama (of papa) te zijn. Wat daar allemaal voor voordelen aan zitten zal ik een andere keer over verhandelen, maar ik zal één ding verklappen: narcisme creëer je zeker niet door dragen, misschien voorkom je het er zelfs mee…

Comments

Be the first to comment.

Leave a Reply


You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*